۴۲۷

دل کندن از نوشته هایی که چند سال با ذره ذره جانم نوشتم، سخت بود، دل نوشته هایی که بیشترِ آن بیان فراق و دلتنگی بود، از تو که نفهمیدم چگونه آمدی و چگونه رفتی؟ اصلا چرا آمدی که بروی؟... تنها یادگاری هایی که برایم مانده بود. اما باید خودم را از این وابستگی ها رها می کردم... میدانی چه کردم؟ همه آن نوشته ها را، در دل دشتی زیبا به شراره های آتش سپردم، در حالیکه تو در دلم بودی. همه را سوزاندم تا آرامش پیدا کنم. اما این کار اصلا آسان نبود...

۴۳۰...